Άδωνις Γεωργιάδης: «Στα διαγνωστικά έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι»
Η φράση του Άδωνι Γεωργιάδη για τη φωτογραφία του και το καντηλάκι στα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια άνοιξε μια μεγάλη πολιτική συζήτηση. Όχι μόνο για το ύφος της δήλωσης, αλλά κυρίως για εκείνους που ο υπουργός Υγείας παρουσίασε ως τους βασικούς ωφελημένους από τις αποφάσεις του.
Ορισμένες φορές, μία αυθόρμητη τοποθέτηση μπορεί να φανερώσει περισσότερα για τον τρόπο σκέψης ενός πολιτικού από όσα θα αποκάλυπταν πολλές προγραμματισμένες συνεντεύξεις.
Δείτε το βίντεο:
@newsbeast.gr «Αν υπήρχε δικαιοσύνη στην πολιτική, στα διαγνωστικά εργαστήρια έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι», ανέφερε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης στη live συζήτηση του Newsbeast για το clawback και την πρόσβαση στις καινοτόμες θεραπείες. Όπως υποστήριξε, το clawback στα διαγνωστικά κέντρα και στα βιολογικά υλικά μειώθηκε από το 47% στο 9%, έπειτα από την εφαρμογή διαγνωστικών πρωτοκόλλων, «κοφτών», πρόσθετης χρηματοδότησης και άλλων παρεμβάσεων. Η συζήτηση με θέμα «Καινοτομία στα φάρμακα: Πώς θα φτάσουν οι θεραπείες του αύριο στους Έλληνες ασθενείς; Το στοίχημα του clawback» έφερε στο ίδιο τραπέζι την Πολιτεία, τους ασθενείς, την ιατρική κοινότητα και τη φαρμακοβιομηχανία. Συμμετείχαν ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Νίκος Δέδες, ο Δημήτρης Αναγνωστάκης και ο Χάρης Βαβουρανάκης. https://www.newsbeast.gr/health/prolipsi-therapeia/arthro/13256364 ΆδωνιςΓεωργιάδης Υγεία Clawback ΔιαγνωστικάΚέντρα ΕΟΠΥΥ Καινοτομία Newsbeast ΕΣΥ
Αυτό ακριβώς συνέβη όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε ότι στα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια «θα έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι».
Η συγκεκριμένη φράση μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί υπερβολική ή αλαζονική. Ωστόσο, το σημαντικότερο πολιτικό στοιχείο δεν βρίσκεται στην εικόνα που δημιούργησε με το καντηλάκι, αλλά στους ανθρώπους στους οποίους επέλεξε να απευθυνθεί.
Και σε αυτό ακριβώς το σημείο αξίζει να σταθεί κανείς.
Ποιο θα μπορούσε να είναι το βασικό επιχείρημα ενός υπουργού Υγείας
Αν ένας υπουργός Υγείας ήθελε να παρουσιάσει και να υπερασπιστεί το έργο του, ποιο θα ήταν το πιο αναμενόμενο επιχείρημα;
Θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι περισσότεροι ασθενείς εξυπηρετήθηκαν εγκαίρως. Ότι οι λίστες αναμονής περιορίστηκαν. Ότι οι πολίτες απέκτησαν ευκολότερη και ταχύτερη πρόσβαση σε εξετάσεις, γιατρούς και νοσοκομεία. Ή ακόμη ότι το δημόσιο σύστημα Υγείας έγινε περισσότερο αποτελεσματικό και ανθρώπινο.
Με λίγα λόγια, θα μπορούσε να επισημάνει ότι οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν είχαν πραγματικό και θετικό αποτέλεσμα για όσους χρειάζονται καθημερινά το σύστημα Υγείας.
Δείτε το βίντεο:
@newsbeast.gr «Στα ορυχεία του Λαυρίου μπορεί να μη βρείτε ασήμι, φάρμακα όμως θα βρείτε», ανέφερε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, εξηγώντας γιατί θεσπίστηκε το clawback την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Όπως υποστήριξε στη συζήτηση του Newsbeast, χιλιάδες κουτιά που είχαν συνταγογραφηθεί χωρίς να φτάσουν σε ασθενείς κατέληγαν με φορτηγά στις στοές, ενώ το κόστος επιβάρυνε το Δημόσιο. Σήμερα, όπως σημείωσε, η βασική πρόκληση δεν είναι πλέον στον ίδιο βαθμό η υπερσυνταγογράφηση, αλλά το πώς οι νέες καινοτόμες θεραπείες θα παραμείνουν προσβάσιμες στους ασθενείς με βιώσιμο τρόπο. 🔗 Διαβάστε περισσότερα στο https://www.newsbeast.gr/health/prolipsi-therapeia/arthro/13256364/ ΆδωνιςΓεωργιάδης Υγεία Clawback Φάρμακα Καινοτομία Λαύριο Newsbeast
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ωστόσο, δεν επέλεξε να αναφερθεί σε κάποιο από αυτά.
Αντίθετα, έστρεψε τη συζήτηση στα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια.
Η επιλογή αυτή δεν αποτελεί μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Αντιθέτως, μπορεί να θεωρηθεί η πιο αποκαλυπτική πλευρά ολόκληρης της δήλωσής του. Ο ίδιος προσδιόρισε, πιθανότατα χωρίς να το συνειδητοποιεί εκείνη τη στιγμή, ποιος είναι ο κύριος αποδέκτης της επιτυχίας που αποδίδει στην πολιτική του.
Όχι ο ασθενής.
Όχι ο πολίτης.
Αλλά ένας ιδιωτικός επιχειρηματικός κλάδος.
Το πολιτικό ερώτημα που γεννά η δήλωσή του
Σε αυτό το σημείο προκύπτει ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα.
Όταν ένας υπουργός παρουσιάζει ως σημαντική απόδειξη του έργου του την ευγνωμοσύνη των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα τον οποίο ο ίδιος εποπτεύει, τι ακριβώς αποκαλύπτει για τις προτεραιότητές του;
Γιατί δεν επέλεξε να αναφερθεί στον ασθενή που αναγκάστηκε να περιμένει για μήνες προκειμένου να πραγματοποιήσει μια εξέταση; Γιατί δεν μίλησε για τον συνταξιούχο που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο κόστος της περίθαλψής του; Γιατί ως σημείο αναφοράς δεν χρησιμοποίησε ούτε έναν πολίτη, αλλά έναν ολόκληρο επιχειρηματικό κλάδο;
Δεν είναι απαραίτητο να αποδώσει κανείς συγκεκριμένες προθέσεις στον υπουργό.
Τα ίδια τα λόγια του είναι εκείνα που προκαλούν αυτά τα ερωτήματα.
Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον πολίτη και τις επιχειρήσεις
Υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε έναν υπουργό που δηλώνει «οι πολιτικές μου βελτίωσαν την εξυπηρέτηση των πολιτών» και σε έναν υπουργό που υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις ενός κλάδου θα έπρεπε να τοποθετήσουν τη φωτογραφία του δίπλα σε ένα καντηλάκι.
Στην πρώτη περίπτωση, το κέντρο της πολιτικής τοποθέτησης είναι το δημόσιο συμφέρον και η καθημερινότητα του πολίτη. Στη δεύτερη, το ενδιαφέρον μεταφέρεται στην προσωπική σχέση του υπουργού με επιχειρήσεις των οποίων τα οικονομικά συμφέροντα επηρεάζονται από τις αποφάσεις του.
Αυτό είναι το στοιχείο που κάνει τη δήλωση τόσο αποκαλυπτική.
Όχι επειδή περιέχει υπερβολή. Άλλωστε, οι υπερβολές αποτελούν συνηθισμένο μέρος του πολιτικού λόγου. Αλλά επειδή φανερώνει ποιον σκέφτηκε πρώτα ο υπουργός όταν αποφάσισε να μιλήσει για την επιτυχία των επιλογών του.
Και αυτός δεν ήταν ο πολίτης που περιμένει από το κράτος να του προσφέρει αξιοπρεπή, ασφαλή και άμεση περίθαλψη.
Ήταν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο της Υγείας.
Το «αστείο» και ο πραγματικός αποδέκτης του
Ορισμένοι ενδέχεται να υποστηρίξουν ότι η αναφορά στη φωτογραφία και το καντηλάκι έγινε ως αστείο. Είναι πιθανό. Ακόμη και ένα αστείο, όμως, έχει συγκεκριμένο αποδέκτη και αποκαλύπτει σε ποιον απευθύνεται εκείνος που το κάνει.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποδέκτες του «αστείου» δεν ήταν οι ασθενείς ούτε οι πολίτες.
Ήταν τα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια.
Αυτό είναι τελικά το στοιχείο που μένει από τη δήλωση.
Οι λέξεις που επιλέγει ένας πολιτικός σπάνια είναι χωρίς σημασία. Πολύ περισσότερο όταν μέσα από αυτές αποκαλύπτεται ποιοι θεωρεί ότι θα έπρεπε να του αναγνωρίζουν περισσότερο το έργο και τις αποφάσεις του.